Heilræði veiðimannsins

Heilræði veiðimannsins

Nú fer að styttast í rjúpnaveiðina og margt ber að hafa í huga þegar fólk fer á flakk út í náttúruna.

Á gervihnattaöld eru flestir með gps tæki með í för og þegar lagt er af stað með lúðurinn á bakinu er þjóðráð að taka punkt við bílinn (þetta gleymist allt of oft) því að eins og flestir vita þá getur veðrið breyst fyrirvaralaust hér á fróni. Dæmigert er að fólk sé komið langt upp á fjall þegar svartasta þokan skellur á og þá á að rífa upp gps tækið; “Hvar í Andskotanum er bíllinn eiginlega”? glymur þá í huga einstaklingsins. Verið líka forsjál og takið með auka batterý því þó þið setjið ný batterý fyrir ferðina þá endast þau ekki lengi í miklum kulda. Það er líka gott að vera í sýnilegum fatnaði, það hjálpar til við að finna ykkur þegar þið týnist því svartur fatnaður fellur mjög vel inn í landslagið. ”Nei það kemur aldrei fyrir mig” hugsið þið flest en jú, allt getur komið fyrir og það líka fyrir þig (það sem aldrei hefur gerst áður getur alltaf gerst aftur).

Sporagildrur er hugtak sem þekkist vel innan björgunarbrasans, það eru drullupyttir og snjóskaflar sem marka vel sporin ykkar. Besta leiðin til að finna ykkur er að rekja sporin sem þið skiljið eftir í slíkum pyttum. Þess vegna getur verið gott að sulla smá og skilja viljandi eftir góðar vísbendingar bara svona til vonar og vara.

Rjúpnaveiðin fer fram í desember þegar dagsbirtan er í mýflugumynd og því er gott að hafa ljós með í för ef þú skyldir tefjast í korter eða svo.

Annars er fátt sem kemur í stað korts og áttavita en það er önnur saga.